Groot, groter, grootst. Speciale boulderblokken gemaakt voor een wedstrijd, neergezet in een grote gymzaal. Ongeveer 170 boulders erin geschroefd, zo`n 200 deelnemers en dan heb je de SPB editie 2004. Een waanzinnige hoeveelheid werk, met een waanzinnig resultaat!

Kom je de zaal binnen, dan zie je overal mensen krioelen tussen de blokken en de matten. In de verte aan de overkant van de zaal zie je ook boulders, in de ruimte ertussen enkele standjes met klimspulletjes. Allemaal mensen die dezelfde passie delen: lekker klimmen.
Het event begint nu officieel, schoentjes gaan aan, worden uitgeprobeerd, voorzichtig of hardhandig getest. Wat voor soort wand is dit, kun je op wrijving staan? Makkelijke boulders om op te warmen, of moeilijke om alvast te voelen. Na een half uur begint het al te roken in de zaal. Van de pof, en van de vingers die op spanning staan.

Zulk soort events zijn geen wedstrijden. Hoewel je wel kunt winnen. Ik heb gewonnen. Onverwacht. Je hebt geen idee wat je moet doen om te winnen. Die rode 6c? Die lukt maar niet, jeugdklimmers, mannen, vrouwen en misschien wel bejaarden doen het beter. Maar ik geef niet op, poetsen verdorie! Ik doe ook een grijze traverse rondom een boulderblok. Erg lomp klim ik hem in de tweede poging. Moeilijk tussen al die mensen door. Ze wachten voor me. Het is een asociale boulder.

Uren later, niemand kan meer iets vasthouden, het is hersteltijd, het is etenstijd. Het is weer tijd om te gaan... Bedankt Organisatoren, voor deze fijne dag.